çaresi yok; "kış" geliyor! yine kalacak eşya, her şeye rağmen beyaz bir şefkat örtüsünün altında "saklı"...

KIRGIN

Bitiverdi başlayamamış sevdân
Seherde güneşe küstün be çocuk!
Hakikat olmamak suçuyla, rüyan
İlk darağacına astın be çocuk!

Sanki cesâretin bunca büyük mü?
Yalnız vuran yürek sînede yük mü?
İflâh olmaz diye verip de hükmü
Yaraya, yine tuz bastın be çocuk!

İçine ağ ören bir örümcektin
Sonunu bildiğin bu derdi çektin
Madem ki ne olup ne ölecektin
Ne idi gönlüne kastın be çocuk!

Attığın nazarla, küskün dünyandan
Akis bulamadın kayıp aynandan
Kendin tad almadın kendi mayandan
Kim olurdu senin mestin be çocuk!

Nergis iken düştün çağlayan suya
Közlenmeden yandın kül olasıya
Sabah melteminde üşürdün; niye
Fırtına olup da estin be çocuk!

Ölene, dirilmek öteye kalmış
Ardından ağlanmak niteye kalmış
Bıraktığını kim yerinde bulmuş?
Dönüş yollarını kestin be çocuk!

haziran 2000 / istanbul